Fake news van Bas Haan

Op 9 januari was Bas Haan in DWDD om te praten over de film, die er gemaakt wordt op basis van zijn boek “De Deventer Moordzaak, het complot ontrafelt”.  Het item werd aangekondigd met o.a. de melding “als focus fake news”.

Ik ben in bezit van het complete dossier van de Deventer Moordzaak, waarin o.a. het totale dagboek van het onderzoeksteam van de politie en alle Processen Verbaal. Plus de onderzoeken, die uitgevoerd zijn door het NFI en anderen. En als je die informatie afzet tegen wat Bas Haan in zijn boek schrijft en bij de uitzending van DWDD heeft gezegd, dan klopt het inderdaad dat de focus van die uitzending van DWDD “fake news” was. Maar dan wel het “fake news”  dat Bas Haan verspreidt.

Lees meer

Making a Murderer in Deventer

Bas Haan heeft zojuist in DWDD aangekondigd dat er een film komt n.a.v. zijn boek over de Deventer Moordzaak. Wij hadden destijds in totaal circa 130 fouten, waarvan diverse cruciaal, geconstateerd in zijn boek.  (Heb hem ook destijds uitgedaagd tot een openbaar debat over deze zaak, hij mocht de plaats en plek noemen, maar daar ging hij niet op in. Uitnodiging staat nog steeds!).

Inmiddels gebeurt er achter de schermen ook veel, waarbij als men echt bereid is om de informatie, die er is, open te bekijken dan zijn er twee conclusies duidelijk. Namelijk wie de moordenaar niet is (Ernest Louwes), maar ook wie de moordenaar wel is.

Ik kom binnenkort uit met een multimediaal project waaruit de lezer/kijker een goed beeld krijg over hoe het OM en de politie destijds de tunnel ingelopen zijn, die nog alleen maar tot de uitkomst kon leiden dat Ernest Louwes de moordenaar was.

Inmiddels is iedere component van die veroordeling van tafel of evident anders dan het OM en politie destijds presenteerde. Onder ander is ook de verklaring van de Officier van Justitie bij de rechtszaak destijds dat “anderen die onderzocht zijn niet op leugens waren betrapt en een sluitend alibi hadden”, aantoonbaar onjuist (en was misleidend voor de rechters).

Mijn multimedia project heet Making a Murderer in Deventer. En ik kan u verzekeren dat veel van datgenen wat u bij de Netflix serie heeft gezien over hoe daar in Wisconsin politie en OM ervoor zorgde dat een onschuldige tot twee keer toe in de gevangenis verdween, terug te zien is bij de veroordeling van Ernest Louwes (twee keer veroordeeld op verschillend bewijs.

En ook de grote inspanningen die de justitiele keten in Wisconsin deed en doet om de waarheid niet onder ogen te hoeven zien, ook -helaas- in Nedeland terug te zien is.

Eén van die componenten van die veroordeling toen, die nu ook van tafel is, is dat inmiddels ook via het TNO is aangetoond dat Ernest Louwes wel vanaf de A28 het laatste telefoongesprek met de weduwe gehad kan hebben. En ook een getuige deskundige van destijds heeft inmiddels zijn verklaring, die hij voor de rechter had afgelegd,  ingetrokken dat zo een gesprek van de A28 onmogelijk was. Bedenk dat een belangrijk deel van de overtuiging van de rechter dat Louwes  de moordenaar was, dat hij leugenachtige verklaringen had gegeven t.a.v. het niet in Deventer geweest zijn op de avond van de moord.  Want hij moest er immers wel geweest zijn, gezien het feit dat dit telefoongesprek was afgehandeld via een antenne in Deventer!

Dat onderdeel van het vonnis uit 2004 blijkt dus weg te vallen. Louwes kan dus de waarheid gesproken hebben over de locatie van dat telefoontje.

En dan praat ik maar niet over het grote schandaal dat Louwes in eerste instantie in 2001 vooral is veroordeeld omdat speurhonden zijn geur koppelden aan een mes dat op 1,5 km van de plek van de moord in een berging was gevonden. In 2003 heeft de Hoge Raad erkent dat dit mes nooit het moordwapen geweest kon zijn (er werd geen DNA op gevonden van het slachtoffer en het mes was breder dan de gaten in de blouse van het slachtoffer. En “to add insult to injury” in 2007 is door de rechter in Zutphen vastgesteld dat de hondenbegeleiders, die geurtesten op onregelmatige wijze hadden uitgevoerd en daarover valse Processen Verbaal opgemaakt. (De hondenbegeleider mocht niet weten welke van de testbuisjes van Louwes was, maar dat was hem tegen alle procedures in toch gemeld door zijn collega’s) Die hondenbegeleiders zijn in 2007 tot taakstraffen veroordeeld wegens het op die manier uitvoeren van de test en het vals opstellen van Processen Verbaal. Maar ondertussen was in 2001 Louwes op basis daarvan wel veroordeeld……..!

Ik heb wel eens gezegd dat ik van alles wat ik weet over de Deventer Moordzaak drie Grishams kan schrijven en als ik alle fouten van OM, politie en NFI bij elkaar zou zetten, er meerdere afleveringen van een blooperserie op televisie mee zou kunnen worden gevuld..

In de komende maanden zult u op basis van de informatie die u krijgt (met daarbij ook de verklaringen die afgelegd zijn in Processen Verbaal) ontdekken dat er heel veel gelogen is bij het onderzoek naar de Deventer Moordzaak. Maar door anderen dan Ernest Louwes….

Stay tuned!

 

Making a Murderer deel 3

 

Bijna 3 jaar geleden, na het uitkomen van Making a Murder beschreef ik op deze plek, dat voor mij het een feest (sic) van herkenning was bij deze geweldige Netflix-documentaire: Vrijwel elk element uit deze zaak is er een analogie met de Deventer Moordzaak.

De tweede serie, die inmiddels beschikbaar gekomen is, gaat eigenlijk over twee verhaallijnen. Allereerst de pogingen om bij de rechters gedaan te krijgen om het gênante verhoor van de 16-jarige zwakbegaafde neef Brendon van de hoofdpersoon Steven Avery als bewijs te laten vervallen. Lees meer

Hoe lang nog onschuldig vast?

Sinds eind 2005 ben ik betrokken bij de Deventer Moordzaak. Wat me daar het meest bij opviel waren de vele en grote fouten, die er door deskundigen bij de verschillende processen waren gemaakt.  Deze fouten kwamen naar boven door intensief speurwerk van diverse burgers, die vanuit hun eigen specifieke deskundigheid, de vele -en vaak dramatische- fouten van de deskundigen in dat proces, aantoonden.

Op deze website van 10 jaar geleden is daar nog veel van te zien: www.geenonschuldigenvast.nl. (Helaas heb ik daar op last van de rechter een cruciaal deel van moeten weghalen).

Vandaag, bijna 18 jaar na de moord, staat in De Volkskrant, dat een cruciale pijler van de veroordeling van Ernest Louwes, vanuit een rapport van het TNO, verder weggeslagen is. Door de specifieke atmosferische omstandigheden op de avond van de moord, is het namelijk wel mogelijk geweest dat Ernest Louwes toen niet in Deventer is geweest, maar op de A28 heeft gereden, zoals hij altijd al had beweerd. Precies 10 jaar geleden is dat al door burgers aangetoond, zoals hier valt te lezen. Bedenk daarbij dat Louwes ook na zijn aanhouding nog een file had gemeld op de A28 bij Harderwijk, waarin hij om 20 uur in gestaan had. Een file die daar normaliter nooit staat. (En het dus voor hem fysiek onmogelijk was om 20.30 uur wel in Deventer te zijn geweest zoals het OM beweerde en de rechter overnam).

In De Volkskrant van vandaag staat ook een opsomming van de fouten van de deskundigen in relatie tot dit telefoongesprek. O.a. van Prof. Brussaard, die bij de rechter verklaarde dat op de bewuste avond, de klimatologische omstandigheden het onmogelijk maakten dat er over grote afstand telefoongesprekken plaatsvonden. Toen burgers ontdekten dat hij die analyse verricht had op weergegevens van een avond drie maanden na de moord en dat met hem gecommuniceerd werd, weigerde hij die fout te erkennen.

Het was en is symptomatisch voor zowel de kwaliteit van dit onderzoek naar de moord als de wijze waarop de vele betrokken “professionals” vervolgens weigeren te erkennen welke grote fouten zij gemaakt hadden.

Door die weerstand bij die deskundigen, OM en het NFI, sleept -grotendeels achter de schermen- deze zaak nog steeds voort en zou het nog wel eens een paar jaar kunnen duren, voordat het vonnis tegen Ernest Louwes echt wordt vernietigd. En hij nog meer jaren in een nachtmerrie moet blijven leven van onschuldig veroordeelde.

Een goed overzicht van de vele blunders van het NFI in dit onderzoek staat in het door de “amateurs” gemaakte Zwartboek NFI dat in 2007 aan de Vaste Kamercommissie van Justitie van de Tweede Kamer is overhandigd. Die weigerde het trouwens op de agenda te zetten!

De aaneenschakeling van fouten zijn vastgesteld door een groep van burgers, die vanuit hun specifieke deskundigheid, het werk van de NFI-medewerkers fileerden.  En ook na het uitkomen van dit Zwartboek zijn nog diverse nieuwe fouten ontdekt. O.a. de fout van de DNA-deskundige, nota bene een Professor, die bij de telling van het aantal DNA-cellen, een stomme fout maakte waardoor dat aantal cellen met een factor 8 werd overschat.

Net zoals het “bewijs” rondom het telefoongesprek bij dit proces onderuit is gegaan zal ook het “DNA-bewijs” onderuit gaan. Alleen al het feit dat, voordat de blouse op DNA bij het NFI in 2003 is onderzocht is, er ongeveer alles mee gedaan is behoudens de auto van de hoofdcommissaris mee gewassen. Dat alleen al maakt het onmogelijk nog harde conclusies te trekken op basis van de sporen op die blouse.  Zo is ondertussen aangetoond dat er diverse bloed- en andere vlekken op zaten, die er nog niet waren toen de weduwe in 1999 dood werd aangetroffen!

Het DNA van Louwes dat op de blouse is aangetroffen kan namelijk heel goed daar direct en indirect op gekomen zijn, tijdens het bezoek dat hij de ochtend van de moord aan de weduwe had afgelegd.

Steeds als ik aan deze zaak denk, draait mijn maag om. Niet alleen door het feit dat ik besef dat Ernest Louwes nu al bijna 18 jaar in een nachtmerrie verkeert. Maar ook dat dit niet de enige zaak is waar dit soort fouten bij zijn gemaakt door OM, NFI en de door hen aangetrokken deskundigen. Prof. Derksen in zijn boek “Onschuldig Vast” komt tot een schatting dat ongeveer 10% van de langgestraften in Nederland onterecht zijn veroordeeld.

Het trieste is dat in Nederland, dat zich zo voorstaat een keurige rechtsstaat te zijn, het traject om als onschuldig veroordeelde toch je recht te krijgen, zo verschrikkelijk lastig is.  Daarom pleit ik al meer dan 10 jaar voor een Nederlandse variant van de Engelse CRCC, waarbij het herroepen van een vonnis wordt onderzocht door een onafhankelijke instantie (en daarmee in Engeland jaarlijks ongeveer 25 onschuldig veroordeelden vrijkomen).

Maar ik ben bang dat, ook nadat het vonnis van Louwes is vernietigd (dat vermoedelijk toch nog 3 tot 5 jaar (!) zal gaan duren), de Nederlandse politiek en het justitiële systeem niet bereid is te onderkennen hoeveel fouten er gemaakt worden in het proces dat tot langdurige veroordelingen leidt. Niet alleen ten nadele van de onschuldig veroordeelden, maar ook ten nadele van de kwaliteit van onze rechtstaat. Hopelijk is dit ook een onderwerp dat tijdens de formatie meegenomen wordt.

Making a Murderer; ook in Nederland!

Van iedereen die naar deze geweldige documentaire Making a Murderer op Netflix gekeken heeft, hoor ik zowel opperste verbazing als een diepe verontwaardiging, die overgaat in boosheid. Men kan gewoon niet geloven hoe slecht het politiewerk is gedaan, en hoe het OM, politie en de onderzoeklabs er letterlijk alles aan doen om een onschuldige vast te krijgen en te houden. En hoe vervolgens de rechters en jury met dit bewijs Steven Avery tot twee keer toe onschuldig veroordeelden.

Maar mij verbaast het niet. Lees meer

Schiedam geen gerechtelijke dwaling?!

Normaal gesproken horen we meester Frank Visser, de Rijdende Rechter, vooral uitspraken doen over burenruzies. In het TV-programma Kijken in de Ziel spraken hij en een aantal collega-rechters gisteren over de Schiedammer Parkmoord, waar Cees B. 4 jaar onschuldig voor in de gevangenis zat. Meester Visser vond het desalniettemin geen gerechtelijke dwaling. Een ridicule uitspraak! En daar zullen we het mee moeten doen.

Vanuit mijn bemoeienis met de Deventer Moordzaak ben ik me gaan verdiepen (inclusief participerende observatie tijdens mijn eigen strafzaak) hoe in Nederland de praktijk is bij strafzaken. En daarbij viel ik van de ene verbazing in de andere. Ik dacht altijd dat we het wat dit betreft in Nederland goed voor elkaar hebben, de kwaliteit van de verschillende onderdelen in de justitiële keten goed is en dat de rechten van verdachten goed zijn gewaarborgd. Maar dat bleek op alle punten behoorlijk veel slechter te zijn geregeld dan ik dacht.  Ik heb daar vaak over geschreven en ik beschrijf Nederland dan ook vaak als “Kazachstan aan de Rijn”.

Dat er veel fouten worden gemaakt door OM, Politie en het NFI is al erg, maar nog erger is de onwil, ook bij de politiek, om echt iets aan die fouten te doen.

 

In het, overigens prima programma “Kijken in de Ziel” van Coen Verbraak, dit keer met rechters, is een aardige indruk te krijgen hoe de rechters tegen hun werk en rechtszaken aankijken. En dat kan een ontluisterend beeld geven. Het dieptepunt was voor mij toen meerdere rechters aangaven dat bij de Schiedammer Parkmoord GEEN SPRAKE is geweest van een gerechtelijke dwaling. Kijk maar naar deze uitzending, vanaf 23 min 15. Mr. Visser, de rijdende rechter, legt met zijn altijd opgewekte uitleg ook nog uit waarom het volgens hem geen gerechtelijke dwaling was.  “Hoe toevallig is het niet dat er tegelijkertijd twee pedofielen in het park aanwezig waren”. En een andere rechter: “Al het bewijs wees op de veroordeelde als dader”.

Op twee manieren zijn uitspraken van deze rechters schokkend:

1.   De definitie van een gerechtelijke dwaling is dat een verdachte wordt veroordeeld, terwijl hij onschuldig is; niets meer en niets minder.

Het is evident dat de veroordeelde Cees B. niet de dader was.  Later is Wik H. veroordeeld, die bekend heeft  en waarvan o.a. DNA op de kleding van het vermoorde meisje is gevonden. Zie hier een beschrijving van de zaak.

Dit is dus een gerechtelijke dwaling pur sang: een onschuldige is veroordeeld, en heeft 4 jaar onterecht in de gevangenis gezeten. Hoezo, geen gerechtelijke dwaling?

Ik had dit geluid al vaker van rechters gehoord, dat Schiedam geen gerechtelijke dwaling is. Blijkbaar leeft dit breed bij rechters. (Zal wel via interne cursussen aan de orde zijn gekomen).

Wat ze waarschijnlijk bedoelen (en onze rijdende rechter legde dat omstandig uit) dat zij vonden dat de rechter met de informatie waar hij over beschikte terecht de beslissing had genomen dat Kees B. schuldig was. Dus dan is het geen gerechterlijke dwaling volgens deze rechters.

Maar dat is dus de definitie niet van een gerechterlijke dwaling! Want dat zou je toch ook bij alle foute veroordelingen kunnen zeggen. Je mag toch hopen dat rechters bij een veroordeling vinden dat op basis van het bewijs de verdachte schuldig is. En dan is er vanuit deze definitie van Mr. Visser en de andere rechters geen enkele zaak meer een gerechtelijke dwaling.

Het is opmerkelijk met welk gemak rechters, een definitie naar hun hand zetten, om maar te kunnen ontkennen dat er sprake is van eigen fouten! En als je een onschuldige tot een langdurige gevangenisstraf veroordeeld, heb je -ongetwijfeld niet opzettelijk- een grote fout begaan. En zal je moeten nagaan waardoor dat is gekomen en vooral hoe je dat in de toekomst voorkomt.

 

2.  In tegenstelling tot wat de rechters deden voorkomen was het niet zo dat al het bewijs tegen Cees B. pleitte. Er was ook ontlastend bewijs.  Het is de keuze van de rechters geweest om al het  bewijs zo te wegen dat ze Cees B. veroordeelden.

Ten aanzien van de Schiedammer Parkmoord is er een uitgebreid rapport van de Commissie Posthumus die laat zien hoeveel fouten er bij het onderzoek naar deze moord zijn gemaakt. Ongeveer iedereen die erbij betrokken was maakte –vaak ook nog grote- fouten. Als je het hele rapport leest dan geloof je je ogen niet en verlies je al direct elk vertrouwen in de kwaliteit van de rechtspraak.

Maar juist als je die informatie kent (en voor alle rechters zou dit verplichte kost horen te zijn) is het onthutsend dat rechters nu blijkbaar vinden dat ze toen toch geen fouten hebben gemaakt.

Het is de taak van de rechter om alle relevante informatie op tafel te krijgen om hun beslissingen gefundeerd te kunnen nemen. En inderdaad heeft het OM er veel aan gedaan om de rechters op een verkeerd been te zetten. Maar ook bij de rechtszaken tegen Cees B. zelf is de informatie op tafel gekomen, op basis waarvan je kon vaststellen dat Cees B. de dader niet kon zijn of het zeer onwaarschijnlijk was dat hij de moordenaar was. O.a. was hij zo laat vertrokken van zijn werk, dat hij nooit op tijd in het park had kunnen zijn, om de moord te plegen. En het jongetje, die het wel overleefd had, gaf een signalement van de dader die compleet verschilde van die van Cees B. (en trouwens wel goed leek op die van Wik H.).

Het besluit om deze informatie niet te gebruiken en andere informatie wel (zoals Mr. Visser in de uitzending nog verwoordde),  is echt de afweging geweest van de rechters. Als je zo laat van je werk vertrokken bent dat je niet in het park had kunnen zijn om de moord te plegen, dan is er toch echt een hard argument dat tegen de schuld van Cees B. pleit, of hij pedofiel is of niet.  En om dan nu te zeggen in de uitzending dat het geen fout van de rechters is geweest/ geen gerechtelijke dwaling, leert mij dat de rechters van die dwaling veel minder hebben geleerd dan ze vaak pretenderen.

 

In Engeland hebben ze al ongeveer 20 jaar de CCRC, waarbij een onafhankelijke commissie beoordeeld of er sprake is geweest van een mogelijke gerechtelijke dwaling. En als dat zo is wordt de zaak herzien en voorgelegd aan een nieuwe rechtbank (Zo zijn in 20 jaar ongeveer 400 mensen vrijgekomen).  Zolang zoiets in Nederland niet is, zal het in Nederland vrijwel onmogelijk zijn gerechtelijke dwalingen aan te tonen. Want alle geledingen binnen de justitiele keten, inclusief rechters, hebben een hardgrondige hekel om te erkennen dat er een fout is gemaakt.  En hoe moeilijk dat is wordt wel bewezen als zelfs nu in de uitzending van “Kijken in de Ziel”, jaren nadat Wik H. is veroordeeld voor de Schiedammer Parkmoord, nog rechters zeggen dat de veroordeling van Cees B. geen gerechtelijke dwaling is geweest.

“U vraagt, wij draaien” ook bij het Amerikaanse NFI

Afgelopen week kwam naar buiten dat decennia lang, forensische onderzoekers van de FBI hun resultaten hebben gemanipuleerd ten gunste van de Prosecutors, het Amerikaanse equivalent van het Openbaar Ministerie.

De Washington Post heeft hierover een aantal interessante artikelen gepubliceerd en de overeenkomsten met onze ervaringen uit de Deventer Moordzaak zijn frappant. Lees meer