Drie grote uitdagingen voor het Nederlandse Onderwijs

Tot vijf jaar geleden was mijn relatie tot het onderwijs, zoals die van de meeste andere ouders. Aan de ene kant met de ervaringen van de eigen schooltijd jaren geleden. Aan de andere kant als ouder van schoolgaande kinderen.

Vanaf het moment, dat ik in 2012 met een aantal onderwijsdeskundigen, Onderwijs 4 Nieuwe Tijd (O4NT) heb opgericht, bezocht ik veel scholen in binnen- en buitenland. Met veel personen gesproken, die een rol spelen bij of in het onderwijs, zoals schooldirecteuren, leerkrachten, ouders, leerlingen, ambtenaren en politiek verantwoordelijken.

Wat me daarbij sterk opviel was het grote verschil tussen het beeld, dat ik tot 2012 van het vak leerkracht had en datgene wat ik later in de praktijk tegenkwam. Dat leerkrachten met veel  bezieling en toewijding met hun vak bezig zijn, dat besefte ik – ook uit eigen ervaring als leerling – wel. Maar dat het een hele zware baan is (zowel fysiek als mentaal) en steeds zwaarder wordt, realiseerde ik me voor 2012 niet.

Lees meer

100 vragen tgv 40 jarig jubileum

2005-2016Op 9 oktober 2016 is het precies 40 jaar geleden dat mijn allereerste peiling naar politieke voorkeur werd bekend gemaakt. Dit gebeurde in VARA’s radioprogramma “In de Rooie Haan”,  in de aanloop naar de verkiezingen van 1977.

Dat ik 40 jaar de voorkeur van de Nederlandse kiezer heb kunnen peilen, is te danken aan de respondenten die door de jaren heen aan mijn onderzoeken hebben meegewerkt. Ik schat dat er in die tijd meer dan 5 miljoen vragenlijsten over politieke onderwerpen zijn ingevuld, die onder mijn leiding waren ontwikkeld.

Lees meer

Prima advies Onderwijs2032

Het platform Onderwijs2032 is met een prima advies gekomen t.a.v. ons onderwijs. Het ligt volkomen in lijn met het initatief dat wij in 2012 met Onderwijs 4 Nieuwe Tijd hebben gestart en zoals onze Steve JobsScholen ook opgezet zijn.

Het is verplichte literatuur voor iedereen die iets met het onderwijs te maken heeft. Niet alleen politiek verantwoordelijken, besturen, directies en leerkrachten.  Maar zeker ook voor ouders, die beter kunnen begrijpen wat belangrijk is voor hun kinderen en niet op de verkeerde aspecten van het onderwijs de nadruk blijven leggen.

Hier vind je het advies. En voor de snelle lezers heb ik een kort uittreksel gemaakt.

N.B. Het rapport heeft ook een goedgekozen titel:  Vaardig, aardig en waardig.

Marianne de Hond – Brander (14-11-1915)

Jannie van 23 tot 86Vandaag, 14 november 2015, zou mijn moeder, Marianne de Hond – Brander (roepnaam Jannie) 100 jaar geworden zijn. Ze is op 86-jarige leeftijd in april 2002 overleden.

Ter gelegenheid van haar 100ste geboortedag wil ik een beeld geven van het leven van een bijzondere vrouw.  Woorden die haar goed beschrijven zijn: warm, zachtmoedig, vrolijk, optimistisch, familiemens, dienstbaar, handig, sterk, modern, goed verzorgd, en grappig. Ze was een geweldige echtgenote, moeder en oma, die altijd klaar stond voor anderen. Nooit was haar iets teveel.

Haar leven kan in vier tijdperiodes verdeeld worden:

  • 1915 – 1940

Ze is aan het Waterlooplein geboren en onder zeer arme omstandigheden opgegroeid. Haar familie had een fruitstal en later probeerde haar vader geld te verdienen als straatfotograaf. Dankzij MyHeritage.com is een goed beeld te geven van wie haar voorouders waren, inclusief 12 voorouders, die in de 18e eeuw geboren zijn.  Dit zijn de foto’s van haar moeder en de moeder van haar moeder en daaronder haar vader Elias.

Moeder en GrootmoederEliasBrander1893-Trouwfoto Marianne Brander en Marcus de Hond kl versie

Na de lagere school, ging ze twee jaar naar de huishoudschool en als 14-jarige ging ze werken alsmodinette. Zij was heel handig in het maken van kleding, iets wat ze, inclusief breien en haken, later graag deed.
Kort voor de oorlog trouwde ze met Mark de Hond, zoon van het echtpaar De Hond die ook een fruitstal had op het Waterlooplein.

De huwelijksfoto, is de oudste beschikbare foto van haar. Ze was toen ongeveer 23 jaar. Op de foto staan ook een neef en nicht van haar man, die bruidskinderen waren.

Over de periode van voor de oorlog en haar relatie tot de familie De Hond vertelt ze in een gesprek met Sonja Barend uit 1994. Kijk vanaf 6 minuut 50.

  • 1940 – 1945

De Tweede Wereldoorlog trof haar en haar familie zelf. Haar hele familie werd in het concentratiekamp vermoord: haar echtgenoot, haar ouders, haar broers en zusters, haar grootouders. Zelf kwam ze in Auschwitz terecht, in het blok (Block 10), waar experimenten werden uitgevoerd om vrouwen onvruchtbaar te maken.  Van de 250 vrouwen die die experimenten overleefden waren er maar een paar die toch een kind kregen en 1 ervan was Jannie de Hond.

Over Block 10 en Jannie de Hond en andere Nederlandse vrouwen is in 2012 een reportage gemaakt door de EO. Naar aanleiding ervan schreef ik dit blog met daarin diverse relevante links. Ze vertelde in 1996 haar oorlogsverhaal in het kader van “The Survivors of the Shoah”.

  • 1945 – 1977

Na de oorlog hertrouwde ze in 1947 met haar zwager Sam, die zijn vrouw ook in de oorlog verloren had. In oktober van dat jaar kregen ze hun zoon Maurice. Haar leven draaide vanaf dat moment volledig om haar man en zoon. Een harmonieus gezin, waar vrijwel nooit ruzie of spanningen waren, met name door de wijze waarop ze haar centrale rol oppakte. Sam werkte heel hard en was 6 dagen per week al om 5 uur ’s ochtends naar zijn werk.

Samen met haar mannen ging ze vanaf het begin van de vijftiger jaren naar alle thuiswedstrijden van Ajax. En toen haar zoon ging voetballen namen zij en haar man de verantwoordelijkheid op zich van de kantine van de voetbalclub. Af en toe was ze ook de leider van het welpenteam van haar zoon.

Gezelligheid thuis (met veel eten en zoets) met haar gezin en de hechte vriendenkring, die vrijwel allemaal ook het concentratiekamp hadden overleefd, was voor haar een soort van kern van het bestaan. Graag ging ze naar de film, met name lachfilms, zoals van Charlie Chaplin en Stan Laurel & Oliver Hardy en Danny Kay.

Ze was heel trots op haar zoon, die als eerste uit de familie naar de HBS ging en later ook het Doctoraal examen haalde.

Met haar eerste schoondochter (Jasmin), waarmee haar zoon in 1970 trouwde, had ze een heel goede band.  Vanaf het moment dat haar man stopte met werken (begin van de zeventiger jaren), genoten ze samen van het bridgen en de reizen naar Israel en naar de familie in Canada en de VS.

  • 1977 – 2002

De geboorte van de eerste kleinzoon (Marc, de naam van haar eerste man), luidde de volgende fase van haar leven in: die van Oma.  Dat deed ze met veel liefde en inzet. Het overlijden van haar schoondochter Jasmin (1980) vormde voor haar een grote slag. Ze speelde vervolgens een heel belangrijke rol in het leven van haar kleinkinderen, die vaak bij haar waren.

Ondanks een aantal ups en downs in die laatste 25 jaar van haar leven om haar heen, genoot ze erg van het leven, van haar familie en de vele activiteiten die ze samen met haar man deed. Maar natuurlijk het meest van haar kleinkinderen, waarmee ze veel contact had.

Hier zien we haar op 76-jarige leeftijd, pratend over haar gezin (vanaf 55:06 minuten).

Haar gezondheid was doorgaans goed. Af en toe een gal-aanval en op latere leeftijd kreeg ze wat hartklachten. Ze leerde pas op 52-jarige leeftijd autorijden en deed dat heel goed.  Ze bleef tot vlak voor haar dood rijden en maakte nooit een aanrijding.

Sam stierf begin 2002. Zij was op dat moment nog heel helder en verzorgde zich steeds tot in de puntjes. Ging iedere week/twee weken naar de kapper. De foto met haar paarse combinatie is in 2002 gemaakt, toen ze 86 was.

100 dagen na de dood van haar man overleed ze aan een hartaanval. De afsluiting van een bewogen leven, waar, ondanks diverse zwarte bladzijden, ze, als familiemens, met grote teugen van genoot.

Haar laatste kleinkind Daphne, die in 2009 is geboren, heeft ze niet gekend. De tweede naam van haar kleinkind is Marianne, net zoals die van haar en van haar grootmoeder.

Totaaloverzicht

Daphne’s Kunst

9Met grote regelmaat lees en hoor ik van “deskundigen”  dat het slecht is als jonge kinderen met iPhone of iPad werken. Het zou hen remmen in hun ontwikkeling.

Ook als ik met die personen in debat ben, vind ik dat ze enerzijds weinig echt weten van de praktijk van jonge kinderen met iPads en anderzijds heel erg vanuit stereotypen praten. (Vol met nostalgie/romantiek en ook een behoorlijke mate van een negatieve houding bij het bekijken van het gedrag van een volgende generatie. Iets wat blijkbaar van alle tijden is).

Mijn dochter (geboren in mei 2009) werkt al vanaf dat ze anderhalf was met grote regelmaat  op een iPad. En ze was ongeveer twee en half toen ze eind 2011 haar eigen iPad had.  Ik kocht met regelmaat apps die pasten bij haar leeftijd, en ook zeker de creatieve apps van Toca Boca (zoals kapper, dokter en mode-ontwerpster). Ze behoort dus tot de voorhoede van een nieuwe generatie, die je steeds meer ziet als je goed om je heen kijkt.

Dat hield niet in dat mijn dochter de hele dag met de iPad bezig was, maar bepaalde apps gebruikte ze wel met grote regelmaat.

Wat mij direct opviel Lees meer

Verkiezingen in Suriname

Enkele weken geleden ben ik op uitnodiging van Carlos Durham een week in Suriname geweest om o.a. een opinieonderzoek te begeleiden dat daar is uitgevoerd door LC-Media. Het was op meerdere manieren een interessant bezoek aan een bijzonder (en mooi) land.

Ik heb een artikel geschreven over dat bezoek en een belangrijke bevinding over de ingrijpende structurele veranderingen onder het electoraat in Suriname; een proces dat sterk lijkt op de ontzuiling in Nederland sinds 1960.

De ingrijpende electorale verschuivingen in Suriname

 

De impact van het O4NT-schoolmodel

“Mijn kind is een ander kind. Na 1 week op jullie school zag ik al een enorme verandering. Hij ging weer open, was geïnteresseerd in wat hij op school deed en vertelde me daar enthousiast over. Ik heb een totaal ander jongetje thuis. Hij is vrolijk, zeurt eigenlijk nauwelijks meer en krijgt weer een beetje zelfvertrouwen, durft zich weer te laten zien.

Hij heeft nog steeds moeite met rekenen, maar is in taal eigenlijk best goed en wat ik vooral belangrijk vindt is dat hij weer met plezier naar school gaat en interesse toont in de wereld om hem heen. Hij durft weer dingen niet te weten en dat is belangrijk om te kunnen leren. Hij zat zo op slot.

Vind het wel erg dat ik de invloed van school zo onderschat heb. Ik dacht nl dat het een combinatie, school, karakter en de situatie thuis was, maar heb nu toch sterk het vermoeden dat het schoolklimaat bij hem 90% van het probleem was.

Dus dank dat jullie met deze schoolvorm gestart zijn. Ik denk dat mijn kinds leven hierdoor een heel andere wending heeft gekregen ”

Deze reactie van een moeder, enkele maanden na de start van onze school in Amsterdam, lijkt sterk op de reacties, die ik bij herhaling krijg van ouders sinds in augustus 2013, de eerste scholen zijn gestart met de O4NT-aanpak (ook wel Steve JobsSchool of iPad-school genoemd).

Lees meer